BLE2-4542 — **tıkla-ara köprüsü.** CRM'in santrala açılan tek kapısı.
## Neden bu uç var
CRM tarafında santralın izi YOKTU: müşteri kartındaki numarayı gören temsilci onu elle telefona
yazıyordu. Bu hem yavaş hem hatalı (yanlış numara çevirmek) ve çağrının hangi kişiye ait olduğu
kaydedilmiyordu.
## Sözleşme (CRM tarafının bilmesi gereken tek şey)
```text
POST https://<slug>.call.blesyum.app/api/callcenter/v1/crm/click-to-call
Authorization: Bearer <ÇEKİRDEK oturum token'ı> ← CRM'deki kullanıcı = çekirdek kullanıcı
{ "phone": "+905551112233" } → { "calling": true, "extension": "1001" }
```
Ayrı bir API anahtarı/entegrasyon kimliği YOKTUR ve olmamalı: modüller arası çağrı, kullanıcının
KENDİ oturumuyla yapılır (modül adresleri kuralı: her modüle çekirdek hesapla girilir). Ek bir
makine kimliği, iptal edilmesi unutulacak ikinci bir yetki yüzeyi olurdu.
Çağrı kaydı CDR'a düşer; kişiyle bağı POST /crm/links ile kurulur (mevcut uç).
## Yetki: İZİN değil TEMSİLCİLİK
⚠ Burada callcenter.contacts.view gibi bir **yönetim izni İSTENMEZ** — istenirse tıkla-ara'yı
asıl kullanacak kişi dışarıda kalır: temsilcide rehber yönetim izni çoğu kurulumda YOKTUR
(test bunu yakaladı: uç 403 dönüyordu). Yetkinin dayanağı, kişinin bu kiracıda bir **temsilci
kaydı ve aktif dahilisi** olmasıdır — yani çalacak bir telefonu olması. Kendi telefonunu kendi
isteğiyle çaldırmak ayrı bir izin gerektirmez.
**Başkası adına** arama farklıdır ve callcenter.supervisor ister: aksi hâlde bir temsilci,
başka bir temsilcinin telefonunu istediği numaraya çaldırabilirdi.
curl -X POST "https://{slug}.call.blesyum.app/api/callcenter/v1/crm/click-to-call" \
-H "Authorization: Bearer <oturum-token>" \
-H "Accept: application/json"{
"data": "…",
"trace_id": "01JC…"
}